Ostatnio na Forum

Przemo - 18:14; 19 października 2016
Cement - 10:48; 25 lutego 2015
Judith Myers - 09:58; 25 lutego 2015

Ludzie grozy

« powrót
Jamie Lee Curtis

Jamie Lee Curtis (urodzona 22 listopada 1958 roku, w Los Angeles), aktorka, producentka i pisarka opowiadań dla najmłodszych. Córka Tony’ego Curtisa i Janet Leigh – wielkich gwiazd srebrnego ekranu, siostra 2 lata starszej Kelly Curtis. Jedna z najbardziej rozpoznawalnych kobiecych gwiazd grozy, okrzyknięta „Królową Krzyku” (Screem Quen).

Jej rodzice rozwiedli się, kiedy była jeszcze dzieckiem. Wychowaniem utalentowanej dziewczynki podjęła się jej matka Janet, która w roku 1962 powtórnie wzięła ślub z Robertem Brandtem – bankierem. Swe najmłodsze lata spędziła w Kalifornii. Uczęszczała do Westlake School oraz Beverly Hills High School, lecz finalnie ukończyła Choate Rosemary Hall, po czym udała się na studia prawnicze. Tam zaczęła stawiać pierwsze aktorskie kroki na łamach uniwersyteckiego teatru. Początkowo wiązała swą przyszłość z pracą socjalną, lecz występy przed publicznością dawały jej ogromną satysfakcję. Zalążkiem szczęśliwej drogi do kariery w pierwszej kolejności były epizodyczne rólki telewizyjne. Pojawiła się m.in. w „Columbo”, „Quincy”, „Operation Petticoat” czy cieszących się olbrzymią popularnością „Charlie's Angels”.

Przewrotem okazała się debiutancka rola w rewelacyjnym „Halloweenie” Johna Carpentera. Reżyser uznał, że zatrudnienie jej będzie chwytliwym manewrem marketingowym, bowiem jej matka – Janet rozpoznawalna jest głównie z dreszczowca Hitchcocka pt. „Psychoza”. Ówcześnie dwudziestoletnia Jamie wcielając się w postać Laurie Strode nie przypuszczała, że sylwetka ta na stałe będzie do niej przypisywana, a nawet okaże życiową rolą (jak to sama wyznała w jednym z wywiadów). Filmowa sztuka rozkochała ją już do końca, przez co zrezygnowała z dalszych studiów. Lata 80. okazały się być horrorowym hattrickiem. Zgodziła się na ponowną pracę z Carpenterem w „The Fog”, lecz niestety jej postać nie była już tak wyrazista jak osobowość Panny Strode, choć sama produkcja został przyjęta bardzo gorąco. Następnie odegrała rolę Alan w slasherze „Terror Train” inspirowanym głośnym „Halloweenem” Cieśli, oraz klimatycznym „Proom Night”, ujawniając przy tym swój taneczny talent (który poniekąd zaprezentowała również w „Perfect” (1985) wcielając się w rolę instruktorki aerobiku). Wszystkie trzy filmy jednak spotkały się z miażdżącą dezaprobatą ze strony krytyka Rogera Eberta, który stwierdził, że „są to typowe, przereklamowane horrory podobne to tych, w których Christopher Lee  i Boris Karloff po raz ostatni grywali w latach 30.”

Popyt na tzw. „filmy drogi” zaowocował sugestywnym dreszczowcem „Roadgames” (1981), gdzie aktorka wcieliła się w osobowość Pameli. Obraz odbił się jednak bez większego echa, choć i tak ściśle zaliczany jest do czołówki, między takimi tytułami jak „Duel”, „The Hitcher”, „Revenge on the Highway”, „The Car” czy „Midnight Ride”. W tym samym roku na ekranach kina pojawiła się kontynuacja przeboju Johna Carpentera – „Halloween II”, nad którym czuwał sam Cieśla, a w roli głównej znów pojawiła się Curtis. Podobnie jak jego oryginał, tak i on został przyjęty przez publiczność bardzo dobrze, choć w przeciwieństwie do pierwowzoru był znacznie krwawszy. Pisząc o tej kultowej serii, w ramach ciekawostki dodam, że w „Sezonie Czarownic” („H3”) aktorka użyczyła swego głosu jako telefoniczna operatorka.

Pomimo iż aktorski charakter i wizerunek Jamie Lee Curtis kształtował się początkowo na filmach grozy, kobieta podjęła się roli w komedii „Trading Places” (1983). Stając u boku Eddiego Merphiego otrzymała główną nagrodę BAFTA (Brytyjska Akademia Sztuk Filmowych i Telewizyjnych) pokazując światu, że potrafi odnaleźć się w każdej kreacji. W tym roku gwiazda wpadła również w sidła miłości, wiążąc się z angielskim muzykiem Adamem Antem. Ich burzliwy związek nie trał jednak zbyt długo, ponieważ 9 miesięcy później para rozstała się. W 1984 r. Curtis bezwstydnie przyjęła ofertę Amy’ego Jonesa, grając w erotycznej opowieści pt. „My Love Letters” przeplatanej seksem i intrygą, oraz oświadczyny Christophera Guesta. Status pierwszorzędnej aktorki przyniosła jej jednak rola w niepoprawnej komedii kryminalnej „A Fish Called Wanda” (1988), za którą otrzymała nominację do BAFTA i Złotego Globu. Opinia „Królowej Krzyku” zaczęła powoli blaknąć pod falą komediowych i wzruszających, aczkolwiek godnych uwagi produkcji.

 Pierwszą statuetkę Złotego Globu (1990) aktorka zyskała dzięki roli w telewizyjnym serialu miłosno – komediowym „Anything But Love”, w którym grała od 1989 do 1992. Jej kreacja spodobała się widzom do tego stopnia, że w tym samym roku otrzymała główną nagrodę magazynu People Choice dla „Ulubionej Aktorki Serialowej”. Curtis tym samym zaczęła coraz bardziej oddalać się od grozy, w której stawiała swe pierwsze kroki, i nic nie wskazywało na to, że powróci do gatunkowych korzeni. W między czasie stanęła ona u boku młodocianej gwiazdy Macaulay’a Culkina we wzruszającym filmie „My Girl” (1991), mającym na celu oswoić najmłodszych z pojęciem śmierci i miłości. Ważnym występem okazał się „True Lies”, gdzie w duecie z Arnoldem Shwarzeneggerem – imperatorem kina akcji – powtórnie otrzymała główną nagrodę Złotego Globu jak i American Comedy Award oraz Saturna. W roku 1996 aktorka postanowiła adoptować dwójkę dzieci: Anne oraz 2 lata młodszego Thomasa, dzięki czemu szczęśliwe małżeństwo nabrało bardziej formalny charakter.

 Przełomem okazał się być rok 1998, kiedy zbliżało się 20 lecie filmu Carpentera: „Halloween”. Wtedy to aktorka postanowiła odświeżyć szlaki serii, powołując do życia jej kolejny sequel. To ona bowiem stała się głównym pomysłodawcą nakręcenia kolejnej części, twierdząc, że „Może byłoby ciekawie przeżyć to wszystko jeszcze raz…”. Tak powstał dynamiczny „Halloween: H20”, którego fani serii przyjęli z otwartymi rękoma. Jamie poszła za ciosem. Zaledwie rok później wystąpiła w horrorze sci – fi pt. „Virus” opartym na komiksie Chuck Pfarrer o tym samym tytule, a w 2002 na zawsze uśmierciła postać Laurie Strode, pojawiając się po raz ostatni w serii o mordercy w białe masce. Epizodyczna rólka w „Halloween: Resurrection” pomimo iż niedługa, była ciekawa i wstrzyknęła do obrazu odrobinę czaru poprzednich części. Kurz ze statusu „Królowej Wrzasku” poniekąd został zdmuchnięty. Aktorka udowodniła widzom, że po tylu latach rozłąki z horrorem bez problemów potrafi odnaleźć się w grozie, i to z dobrym rezultatem. Choć w głównej mierze na uwagę zasługuje „H20”, to jej postać jak zawsze ogląda się miło i przyjemnie, bez względu na poziom ogólny produkcji. Tu znów kończy się jej przygoda z dreszczowcami. W 2003 aktorka otrzymuję propozycję zagrania w remake’u Disney’owskiego „Freaky Friday” którą bez wahania przyjmuje. W familijnej historyjce o zamianie osobowości tworzy jedną z najlepszych komediowych kreacji, przez co na jej kącie lądują kolejne nominacje do głównych nagród (Złoty Glob, Saturn oraz Złoty Satelita). Rok później, 3 października umiera jej matka…

Póki co nie zanosi się, by widzowie mogli znów obejrzeć aktorkę w jakimś filmie grozy. Pomimo wielu komediowych ról, nadal jest ona jedną z największych kobiecych gwiazd horroru. Tego odmówić jej nie można. Zachecam więc do zapoznania się z jej aktorską filmografią, gdyż grywała ona w większości w naprawdę godnych uwagi filmach, udowadniając przy tym wachlarz swych wielkich umiejętności.

Wybrana filmografia:

1978:  „Halloween” (Halloween) jako Laurie Strode
1980:  „Mgła” (The Fog) jako Elizabeth Solley
1980:  „Bal maturalny” (Prom Night) jako Kim
1980:  „Terror w pociągu” (Terror Train) jako Alana
1981:  „Halloween 2” (Halloween II) jako Laurie Strode
1981:  „Gry na drodze” (Roadgames) jako Pamela
1998:  „Halloween - 20 lat później” (Halloween: H20) jako Laurie Strode
1999:  „Wirus” (Virus) jako Kit Foster
2002:  „Halloween: Powrót” (Halloween: Resurrection) jako Laurie Strode

data: 13:53; 11 listopada 2009     autor: Miłosz „J.M” Górniak