W latach dziewięćdziesiątych nową falę popularności żywiących się ludzką krwią istot przyniosły dwa filmy: nieco ckliwy „Dracula” Francisa Forda Coppoli i „Wywiad z wampirem”, słynny już w fazie kręcenia ze względu na przystojnych aktorów pierwszoplanowych (Brad Pitt i Tom Cruise). Obie produkcje bazowały na powieściach. O ile jednak historia Brama Stokera była już w zasadzie kultowa, o tyle o Anne Rice i jej powieściach mało kto wtedy słyszał. A dziś to właśnie ona ma na swoim koncie najbardziej rozległą i dopracowaną sagę o krwiopijcach. Aż żal, że niedawno znalazła Boga i zapowiedziała, że nigdy więcej nie wróci do świata tych plugawych istot.

Który poważnie podchodzący do swojego zawodu dziennikarz nie chciałby znaleźć się na miejscu Malloy'a? Oto pewnego wieczoru w zasięgu włączonego dyktafonu zasiada skory do egzystencjalnej rozmowy wampir. Na szczęście nie porywczy i nieobliczalny Lestat, ale najspokojniejszy, najbardziej ludzki ze wszystkich Louis. Teraz strzeżona od wieków historia nieśmiertelnych ujrzy wreszcie światło dnia.

Opowieść Louisa zapoczątkowała obszerną kronikę wampirów Anne Rice. W tej pierwszej części towarzyszymy młodemu krwiopijcy i jego stwórcy, poznając realia nieśmiertelnego życia oczami istoty zbyt delikatnej i wierzącej, by mogła pogodzić się ze swoją nową naturą drapieżcy. Żeby zbliżyć do siebie Louisa Lestat przemienia pięcioletnią dziewczynkę, na zawsze zamykając dojrzewającą z biegiem lat kobietę w ciele dziecka. Choć Claudia i Louis wciąż zadają swojemu stwórcy pytania odnośnie własnej natury i istnienia innych wampirów, Lestat nie zdradza żadnej z tajemnic, zatrzymując ich tym samym przy sobie.

W „Wywiadzie z wampirem” Anne Rice prezentuje swoich bohaterów jako postaci piękne, liryczne, z błyszczącymi dzięki krwi włosami i oczami oraz o idealnie gładkiej skórze. Cechuje je miękkie, majestatyczne i szybkie poruszanie się, duża siła i sprawność. Są w stanie pożywiać się nie zabijając ludzi, a nawet zastępować ich krew zwierzęcą. Nie boją się krzyży ani czosnku, ale światło słoneczne spala je na popiół. Są oczytane, uzdolnione artystycznie i rozmiłowane w wysokiej sztuce.

Gdyby spojrzeć na „Wywiad z wampirem” jak na pojedynczą książkę, a nie część wielkiej serii, można go śmiało uznać za napisaną w przemyślany sposób powieść. Bohaterowie zarysowani są bardzo wyraźnie, z uwzględnieniem nie tylko cech charakteru, ale nawet strojów, które na siebie zakładają i sztuki, która najbardziej im odpowiada. Również skomplikowane relacje między trójką zupełnie różnych od siebie postaci przedstawione są w sposób szczegółowy i wyczerpujący. Fabuła nie toczy się z zawrotną prędkością, ale świat Rice jest tak złożony, że nie można się nudzić podczas jego stopniowego prezentowania. Na uwagę zasługuje też opanowana do perfekcji przez autorkę stylizacja historyczna. Większa część opowieści rozgrywa się w dziewiętnastowiecznym Nowym Orleanie i realia panujące wtedy w Ameryce oddane są z niewiarygodnie dopracowanym realizmem.

Język prozy Anne Rice odróżnia ją na tle innych autorów horrorów. Jej powieści atmosferę grozy posiadają mimochodem, podczas gdy od krwi, trupów i brutalnych mordów ważniejsze jest piękno: świata, wampirów, sztuki, zabytków, które opisuje słowami wyrafinowanymi, estetycznie wysmakowanymi i nacechowanymi duchowością. Dużo tu rozważań etycznych, humanistycznych, moralnych i filozoficznych, o wiele mniej dynamicznej akcji.

„Wywiad z wampirem” nie jest ani typowym horrorem, ani też reprezentatywną powieścią Anne Rice, więc nie każdy przeczyta go z przyjemnością. Na pewno jest jednak najmniej wysoką i obfitującą w opisy architektoniczne i malarskie częścią Kronik Wampirów, więc jeśli ktoś spróbuje i nie będzie w stanie strawić sposobu pisania pani Rice, nie polecam dalszych eksperymentów.