Sukces kasowy filmu “Wywiad z wampirem”, opartego na powieści amerykańskiej autorki sprawił, że fani obrazu sięgnęli do książek Anne Rice. A czekały już na nich trzy kolejne tomy kronik wampirów, rozpoczynające się od obszernej „autobiografii” wampira Lestata.

Po tym, jak Louis przełamał milczenie Dzieci Ciemności opowiadając ich historię dziennikarzowi, ambicję do przedstawienia swoich dziejów zaczyna czuć Lestat de Lioncourt, najbardziej nieokiełznany, butny i kapryśny wampir z całej „nacji”. Zasiada więc do pisania swojego pamiętnika, prezentując w nim swoją człowieczą przeszłość, moment przeistoczenia i życie pod postacią wampira.

Druga część Kronik Wampirów Anne Rice przynosi ze sobą dużo nowych faktów o wykreowanych przez nią postaciach. Dowiadujemy się na przykład, że Louis i Claudia nie byli pierwszymi potworami stworzonymi przez Lestata. Poznajemy też jego wersję historii z poprzedniego tomu, która z perspektywy Louisa malowała go w zupełnie innym świetle.

Podobnie jak „Wywiad z wampirem”, również druga część sagi bardziej niż na grozie skupia się na pięknie. Z jednej strony urzekający jest Lestat, ideał urody nawet za życia, a co dopiero wzmocniony nieśmiertelnymi mocami. Równie miłe doznania estetyczne zapewniają pozostałe wampiry, ale i wysoka sztuka, z którą hrabia de Lioncourt, z racji swego pochodzenia obcuje na co dzień. W ujęciu Rice zachwyca też dawny teatr, w którym pracuje Lestat oraz stare europejskie miasteczka.

Najpiękniejszy jednak u pisarki jest język powieści. Jeszcze wyższy, bardziej zadbany, a do tego, ze względu na osobowość narratora także pompatyczny. Właśnie to jest chyba najsilniejszym atutem Kronik – niemal każdy tom pisze inny krwiopijca, a każdy z nich, tak w czynach, jak i w mowie jest zupełnie inną postacią.

Od pierwszego tomu sagi „Wampira Lestata” wyróżnia mniej akcji, za to więcej rozmyślań bohatera. Mamy tu głębsze wnikanie w psychikę wampira, a nie w relacje krwiopijców ze światem i sobą nawzajem. A Lestat, jako najbardziej charakterystyczny i udany bohater świata wampirów ma na tyle ciekawą biografię, że nie znudzi nikogo, kto bez bólu przebrnął przez „Wywiad z wampirem”. Ten tom jest lepszy.