Choć Polska jest tak naprawdę jednym z niewielu krajów, w których twórczość Guy’a N. Smitha uzyskała jako taki rozgłos, to jednak pośród masy przeciętnych, a częstokroć wręcz miernych horrorów przytrafiło się temu brytyjskiemu pisarzowi kilka przebłysków literackiej formy. Smith częstokroć próbował swych sił w konwencji apokaliptycznego horroru, jednak większość jego wysiłków w tym zakresie wypada dosyć blado, tak jak opublikowana w nakładem wydawnictwa Phantom Press International powieść „Thirst” („Pragnienie I: Symptom”). Jest to kolejna z długiej listy książek Brytyjczyka, które zadowolić mogą zaledwie poszukiwaczy szybkiej, mało ambitnej lektury.

W wyniku wypadku do zbiornika wodnego zaopatrującego Birmingham wpada ciężarówka wypełniona Weedsprayem, silnie toksycznym środkiem chwastobójczym, który łatwo reaguje z wodą. Zanim udaje się podjąć jakiekolwiek efektywne działania, jest już za późno – trucizna trafia poprzez wodociągi do domów, powodując nie tylko śmiertelne zatrucia, ale i niezwykłą transformację ludzi, którzy przed śmiercią stają się żądnymi krwi mordercami. W samym środku tego piekła tkwi Ron Blythe, jeden z chemików odpowiedzialnych za stworzenie formuły Weedsprayu. Jednak i on niewiele może zrobić, podczas gdy miast pogrąża się w szaleństwie …

Smith nie wysilił się specjalnie kreśląc główną linię fabularną „Thirst” – dostajemy zatem standardowy motyw skażenia dużego miasta i odcięcia go od świata, banalny wątek miłosny, a to wszystko doprawione sporą domieszką brutalności. Obok słabo nakreślonych głównych bohaterów przez karty książki przewija się także mnóstwo postaci, które pojawiają się tylko po to, aby kilka stron później zginąć gwałtowną śmiercią. Smith wprowadza takie „wtręty” nawet pod koniec książki, kiedy akcja zmierza już do jakże przewidywalnego finału. Autor zdecydowanie nie wykorzystał też potencjału jaki tkwi w motywie rozprzestrzeniającej się zarazy – brak oddania atmosfery strachu przed nią i zadawania sobie przez bohaterów pytań takich jak „czy ja też jestem zarażony ? Czy woda którą piłem była skażona ?”, co znakomicie wpłynęłoby na napięcie. Cóż, nie od dziś wiadomo, że Smith to w najlepszym razie rzemieślnik (choć wielu użyłoby określenia partacz), od którego trudno wymagać przeskoczenia pewnego poziomu wyznaczonego przez większość jego horrorów.

Braki w fabule i przedstawieniu sylwetek bohaterów Guy tradycyjnie już próbuje nadrobić dużą ilością krwawych scen, jednak są one napisane bardzo słabo i pobieżnie, niemal w każdym wypadku podobnie. Niewątpliwie ich mnogość w jakiś sposób uprzyjemni lekturę „Symptomu”, zwłaszcza osobom zadowalającym się mało ambitną literaturą grozy, jednak obiektywnie rzecz biorąc jakość tego elementu literackiego rzemiosła stoi w powieści na niskim poziomie.

Reasumując, „Pragnienie I: Symptom” to kolejny wysoce sztampowy, nic nie wnoszący do gatunku horror autorstwa brytyjskiego wyrobnika. Dzięki wartkiej akcji i niewielkiej objętości (tradycyjnie poniżej 300 stron) powieść ta może być lekturą na wyjątkowo nudny wieczór lub podróż, przypuszczam jednak, iż zapomnicie o niej w bardzo krótki czas po przewróceniu ostatniej strony.