Joanne Harris to niezwykła autorka, która wsławiła się słodką, baśniową "Czekoladą" (ktorej ekranizację z Johnny'm Deppem i Juliette Binoche można podziwiać na srebrnych ekranach). Na tym jednak jej dorobek pisarski się nie kończy: do jej portfolio dopisać można także pełne pradawnej magii "Runy", a od 2009 roku także powieść niezwykłą, wpasowującą się w profil naszego portalu - "Śpij, kochanie, śpij". Choć to niewiarygodne, pani od urokliwych romansideł popełniła prawdzwią powieść gotycką!

Henry Chester, brytyjski malarz spotyka na ulicy swoją muzę – małą dziewczynkę. Wychowuje dziecko, rozpieszczając je i umieszczając twarz Effie na każdym ze swoich obrazów, a w końcu decyduje się z nią ożenić. Małżeństwo okazuje się jednak być wielką pomyłką, a życie młodziutkiej kobiety zamienia się w koszmar. Dobrze, że chociaż potrafi latać...

Powieść gotycka charakteryzuje się przede wszystkim aurą tajemniczości, która bierze się głównie z mrocznych miejsc akcji, bohaterów targanych silnymi namiętnościami i nierzadko mającymi na swoim koncie okrutne zbrodnie oraz z wydarzeń tajemniczych, a niekiedy wręcz nadprzyrodzonych. Każdy jeden spośród tych elementów pojawia się w powieści Joanne Harris, a stylizacja lingwistyczna oraz inne zabiegi mające na celu przywołanie aury dawnych czasów (jak chociażby opisy ubioru, zwyczajów panujących w domach, fragmentów odmalowujących nieistniejące już dziś, wypełnione powozami konnymi uliczki) sprawiają, że podczas lektury ma się wrażenie, że naprawdę udało nam się odnaleźć książkę sprzed wieków.

Początkowa historia nieszczęśliwej dziewczyny czczonej przez swojego męża jako dziecko, ale odrzuconej w roli żony szybko przechodzi w opowieść o jeszcze straszliwszych wydarzeniach. Okrutna zbrodnia, dewiacje seksualne, niewyjaśnione zjawiska i wizje w oparach laudanum sprawiają, że powieść ze strony na stronę robi się coraz bardziej przytłaczająca, zagadkowa i niesamowita. W końcowych fragmentach staje się już klasyczną gotycką literaturą grozy, dzięki której czytelnik na pewno odczuwać będzie niepokój, szczególnie podczas nocnej lektury.

Najciekawszym zabiegiem zastosowanym przez Joanne Harris w "Śpij, kochanie, śpij" jest wieloosobowa narracja oraz forma "podaniowa". W efekcie mroczną historię poznajemy z ust kilku bohaterów, którzy doskonale wiedzą, jaki był finał opowieści i próbują nam się z tego wszystkie wytłumaczyć.

Pomimo nazwiska autorki, jednoznacznie kojarzącego się z "chick-litami", sięgając po "Śpij, kochanie, śpij" dostaniemy powieść tak samo "horrorowatą", jak "Dracula" Brama Stokera czy "Frankenstein" Mary Shelley. Oczywiście nie próbuję tu teraz ogłosić książki Harris arcydziełem literatury, jednak na pewno przypadnie do gustu miłośnikom klasyków gatunku. I, z całą pewnością, jest to także najlepsza powieść, jaka się do tej pory przydarzyła pani Harris.