Bez wątpienia w trakcie oglądania filmów giallo staracie się przejrzeć zamysły scenarzystów i na własną rękę odgadnąć, czyje ręce ukrywają czarne rękawiczki zbrodniarza. Niektórzy włoscy twórcy opanowali sztukę zaskakiwania widza do perfekcji, dzięki czemu nawet po obejrzeniu znacznej liczby reprezentantów tego wspaniałego nurtu rozszyfrowanie tożsamości mordercy może się okazać zbyt trudne. A co dopiero, gdy mamy do czynienia z obrazem Dario Argento, reżysera, którego filmy znacząco przyczyniły się do utrwalenia kanonów giallo jakie znamy dziś. ,,The Cat o’ Nine Tails’’ należy zaś do czołówki obrazów jakie wyszły spod kamery Argento.

Kierowany przez profesora Terziego instytut staje się celem włamania, jednak okazuje się, iż przestępca niczego nie ukradł. Wkrótce potem doctor Calabresi, pracownik naukowy instytutu, wpada pod pociąg – oficjalne wyjaśnienie mówi o nieszczęśliwym wypadku. Dziennikarz Carlo Giordani pozostaje sceptyczny i zaczyna drążyć sprawę, co okazuje się jednak fatalne w skutkach – kolejne osoby będące w posiadaniu cennych informacji padają ofiarą tajemniczego mordercy, zaś sam Giordani przeżywa próbę otrucia. Wraz z niewidomym Franco Arno dziennikarz podejmuje próbę zdemaskowania zbrodniarza.

Jak zwykle u Argento, intryga jest niesłychanie zawiła, mnożą się fałszywe tropy i szczegóły skutecznie zaciemniające obraz całości i utrudniające odgadnięcie tożsamości mordercy. Nic dziwnego, bowiem w pisaniu scenariusza pomagał Argento sam Dardano Sacchetti, doskonały scenarzysta znany później z pisania skryptów od najlepszych obrazów Lucio Fulciego. Podejrzenie rzucane jest to na jedną, to na inną osobę, a finał ... no cóż, musicie się przekonać sami, gdyż za zdradzenie najmniejszego szczegółu mógłbym zostać przez niektórych  ukamienowany. Śpieszę jednak z zapewnieniem, że kryminalna zagadka to nie jedyna mocna strona obrazu Argento – nie brakuje także scen z doskonale spiętrzanym napięciem (sekwencja na cmentarzu) oraz specyficznej dla włoskiego kina grozy lat 70. atmosfery, której bardzo przysłużyła się doskonała ścieżka dźwiękowa skomponowana przez Ennio Morricone, którego sylwetki nie muszę chyba przybliżać

Ale ,,The Cat o’ Nine Tales’’ to także wyśmienite zdjęcia, wśród których szczególnie wyróżniają się ujęcia oczu mordercy, powtarzające się przed większością zbrodni, oraz same sceny morderstw. Te ostatnie nie należą do krwawych, ale praca kamery pokazuje większość co ciekawszych szczegółów, co w ostatecznym rozrachunku daje zadowalający efekt.

W tak starannie dopracowanym niemal pod każdym względem obrazie nie mogło zabraknąć dobrych kreacji aktorskich. Grany przez Jamesa Franciscusa dziennikarz Carlo Giordani może i jest postacią nieco sztampową, nie odbiegającą znacząco od typowego głównego bohatera kryminalnej historii starającego się dotrzeć do prawdy, ale znany m.in. z pamiętnego ,,The Valley of Gwangi’’ aktor włożył w tę rolę sporo serca, a widz będzie raczej sympatyzował z dociekliwym reporterem. Świetnie zaprezentowała się tez Catherine Spaak, kreując postać tajemniczej, a potencjalnie i niebezpiecznej córki profesora Terziego. Co ciekawe, na ekranie pojawia się także Rada Rassimov, siostra Ivana Rassimova, weterana włoskiego kina grozy (,,Spirits of Death’’, ,,Strange Vice of Mrs. Wardh’’).

Jakkolwiek sam Dario Argento nie był zadowolony z końcowego kształtu ‘’Il gatto a nove code’’, to jednak nie sposób zaprzeczyć, iż jest to jeden z najlepszych filmów giallo, jakie kiedykolwiek powstały. Nie zaryzykowałbym nazwania go najlepszym obrazem nieoficjalnej ‘’zwierzęcej trylogii’’ włoskiego mistrza, to miano pozostaje bowiem zarezerwowane dla ,,The Bird with the Crystal Plummage’’, jednak wszyscy miłośnicy kina grozy pochodzącego z Italii powinni się z tym znakomitym filmem zapoznać.