Choć jestem zagorzałym zwolennikiem zombie movies, to do seansu „Hell of the Living Dead” Bruno Matteiego podchodziłem z obawą. O filmie tym napisano tyleż złych, co i pozytywnych opinii, ja zaś oczekiwania miałem spore, mając w pamięci najlepsze obrazy zmarłego w 2007 r. Rzymianina – „Zombie Flesh Eaters 2”, „Rats: Nights of Terror” czy „Island of the Living Dead” są bowiem przykładami kiczowatego, ale krwawego i zrealizowanego z zębem kina grozy. Także i „Inferno dei morti viventi” nie przyniosło mi rozczarowania, jakkolwiek już w tym momencie muszę zastrzec, iż widzowie stroniący od niskobudżetowych zombie movies raczej nie mają w tym obrazie czego szukać.

Eksperyment naukowy prowadzony w położonym na odludziu kompleksie wymyka się spod kontroli – budynek zostaje skażony oparami zamieniającymi ludzi w żywe trupy, wkrótce też zaraza rozprzestrzenia się po okolicy. W skażonym niebezpiecznym rejonie Nowej Gwinei dziennikarka Lia Rousseau, która wraz ze swym fotografem przygotowuje dokument na temat życia tutejszych plemion. Niefortunnym podróżnikom oraz przypadkowo spotkanej grupie żołnierzy przyjdzie zmierzyć się z hordami nieumarłych …

„Hell of the Living Dead” na ogół prezentuje się nieźle w elementach, które stanowią wizytówkę włoskiej szkoły zombie movies – charakteryzacja nieumarłych jest w większości przypadków dość efektowna, a wykonane przez Giuseppe Ferrantiego efekty gore może nie należą do najbardziej realistycznych, ale trzeba przyznać, iż są bardzo spektakularne. Natężenie ich występowania osiąga zenit w brutalnym finale, za który brawa należą się także scenarzystom (wśród nich Claudio Fragasso, który – jak twierdzi – wyreżyserował nawet część filmu), którzy nie wahali się postawić mocnej „kropki nad i”. Co ciekawe, spora ilość krwawych scen zaowocowała wpisaniem filmu na słynną brytyjską listę video nasties. Mocną stroną „Inferno dei morti viventi” jest także muzyka, skomponowana przez legendarny zespół The Goblins, szerzej znany miłośnikom filmowej grozy ze współpracy z Dario Argento przy takich obrazach, jak choćby „Deep Red” czy „Suspiria”. Całkiem dobrym pomysłem okazało się też wstawienie fragmentów z oryginalnych filmów dokumentalnych przedstawiających życie dzikich plemion, oraz zdjęć przyrody, częstokroć umieszczonych w absurdalnych momentach i oderwanych od akcji, ale cieszących oko (inna sprawa, że niektóre przedstawione tu zwierzęta w ogóle nie występują na terenie Nowej Gwinei).

Niestety, „Hell of the Living Dead” boryka się także w szeregiem bolączek – główną z nich są fatalne fragmenty scenariusza, w którym nie brakuje nie tylko krańcowo irracjonalnych zachowań bohaterów, którzy niejednokrotnie aż proszą się o pożarcie przez zombie, ale i wątpliwej jakości poczucia humoru. Trudno też napisać cokolwiek pozytywnego o grze aktorskiej, choć trzeba przyznać, iż większość aktorów w momencie kręcenia „Inferno dei morti viventi” miała jeszcze bardzo niewielkie doświadczenie. Ograniczenia w budżecie widać także w wielu zakresach (nie pozwoliły one Fragasso na wprowadzenie napisanego z większym rozmachem scenariusza, który późniejszy reżyser „Trolla 2” początkowo forsował), jestem jednakowoż pewien, iż miłośnicy kina grozy klasy B będą w stanie to zrozumieć i przełknąć. 

Podsumowując, „Hell of the Living Dead” to horror, który powinien zadowolić miłośników tanich zombie movies, ale i zwolenników kina grozy rodem z Italii. Jeśli jednak poszukujecie prawdziwie przerażającego i trzymającego w napięciu horroru, to nie ten adres, Bruno Mattei stawia bowiem głównie na niezobowiązującą, prostą i krwawą rozrywkę, aczkolwiek podaną w dość atrakcyjnym wizualnie wydaniu. Osobiście jestem na tak.