Któż z Was drodzy miłośnicy kina grozy, nie słyszał o tym arcydziele? Film nakręcony w 1932 roku z największą ówczesną gwiazdą horrorów Boris’em Karloff’em, stał się jednym z największych obrazów w historii światowego kina. Ale po kolei.

Film, jak sama nazwa wskazuje, opowiada o losach mumii i to nie byle jakiej, najwyższego kapłana Imhotepa. Imhotep został za świętokradztwo zabalsamowany i pogrzebany żywcem. Nasza opowieść zaczyna się 3700 lat później, kiedy to mumia zostaje odkopana...

Po tym króciutkim wstępie przedstawię zarys fabuły tego dzieła. Jest rok 1920, angielska grupa archeologów dokonuje wielkiego odkrycia. Znaleziono świetnie zachowaną mumię, okazuje się, iż jest to mumia Imhotepa, najwyższego kapłana Karnaku. Dodatkowo zostaje odkopana tajemnicza skrzynia, która według legendy zawiera pradawny zwój za pomocą którego można ożywiać zmarłych. Aby dodać trochę smaczku, na skrzyni ciąży straszna klątwa, odradzająca otwierania szkatułki. Wiadomo jak to w horrorach bywa, wszyscy się pchają tam gdzie nie wolno i otwierają to, czego otwierać się nie powinno, tak też stało się tutaj. Młody student archeologii zżerany przez ciekawość, otwiera skrzynie i dokonuje częściowej transkrypcji tekstu, tym samym ożywia mumię. Nieszczęśnik po ujrzeniu żywego trupa traci zmysły oraz życie. Od tego czasu mumia Imhotepa po 3700 latach próbuje odnaleźć swoją ukochaną i likwiduje wszystkich, którzy próbują jej w tym przeszkodzić. Tak mniej więcej prezentuje się główny wątek filmu, oczywiście zawiera on jeszcze sporo innych, jednakże nie są one aż tak bardzo istotne.

„Mumia” jest dziełem niezwykłym, gdyż z jednej strony prezentuje nam kulturę egipską, wierzenia starożytnych Egipcjan a z drugiej strony nieszczęśliwego kochanka, który niezważając na przeszkody szuka swojej wybranki.  Reżyserem tego kultowego dziś dzieła jest Karl Freund, który to stał się prekursorem ruchomej kamery w Hollywood. Dodatkowo obok Kraloffa możemy ujrzeć świetną aktorkę Zite Johann, która zagrała kolejne wcielenie ukochanej Imhotepa.  Film wiernie odtwarza egipskie realia, mamy tutaj więc tradycyjne stroje Egipcjan, hieroglify oraz i przede wszystkim Mumię.  Muzyka prezentowana w tym filmie jest niesamowita, prowadzi nas przez cały film, pomagając poczuć atmosferę Egiptu, lecz Egiptu starożytnego. Jest ona lekka, spokojna, potrafi być jednak szybka i momentami straszna.  Świetna gra Kraloffa, który po roli we ”Frankensteinie”, mógł zagrać większą część filmu bez wyszukanej charakteryzacji, potęguje napięcie horroru. Jest to aktor tak znakomity i tak nadający się do horrorów, że wystarcza aby On tylko stał, a już efekt gwarantowany. Jego spojrzenie jest naprawdę tajemnicze i nieprzeniknione.

Jeszcze raz warto napisać, iż film który stal się punktem wyjście dla innych filmów tego typu, nawet teraz kilkadziesiąt lat po premierze naprawdę potrafi zrobić wrażenie i wprowadzić w świat magii, jaką jest kino czarno-białe i w tym przypadku Starożytny Egipt.