Wędliny, parówki, kiełbaski - a wszystko to pachnące i apetyczne. Nic tylko zasiadać do stołu! Zaraz, zaraz - ale skąd w domu gdzie nie ma żadnych zwierzątek takie smakołyki? Coś mi się wydaje, że szalona rodzinka z Teksasu ma konkurencję!

Podstarzały farmer Vincent wraz ze swoją nieco stukniętą siostrą prowadzą motel gdzieś na odludziu. Każdy może się tam zatrzymać, przenocować i skosztować pyszności, które owa para z zamiłowaniem przygotowuje. A jest czego kosztować, gdyż ich wędliny notorycznie wygrywają wszystkie mięsne targi. W tym wszystkim niepokojąca jest tylko jedna rzecz - Vincent przecież nie hoduje żadnych zwierząt, a ludzie którzy przypadkowo gubią się w pobliżu jego motelu, znikają bez śladu.

Nie próbowałem wyrobów Vincenta, ale jeśli nawet są one w stanie konkurować z teksańskim chilli, o tyle sam „Motel Hell” nie dorasta do pięt filmowi Hoopera. Podstawowy minus tej produkcji to wtórność. Kevin Connor zaprasza nas nie tylko w kulinarną podróż wśród mięs, ale też wśród innych filmów i gatunków tworząc „zupkę śmieciuszkę”. Do swego kotła wrzucił szkielet „Teksańskiej Maskary…”, motywy z „Dziwolągów” Browninga, to wszystko polał komediowo - obyczajowym sosem i wyszło danie zupełnie niestrawne. Nie jest to komedia, gdyż nie śmieszy. Nie jest to horror, gdyż nie straszy, nie obrzydza, nie dostarcza praktycznie żadnych emocji. I tak na dobrą sprawę nie wiadomo co to jest ani czym to się je. Rok 1980 to czas rozkwitu gatunku i ucierania się podstawowych schematów. Tym dziwniejszy jest fakt, że "Motel Hell" pasuje bardziej do schyłku lat 80-tych i eksperymentów na slasherach. Niestety Connor w swym filmie nie tyle postawił na eksperymenty, co zupełnie wyrwał się z konwencji jakiegokolwiek horroru, gdyż w całym filmie znajdziemy tylko kilka jego elementów. Akcja rozkręca się bardzo powoli i niezbyt ciekawie - miałem nawet wrażenie, że ten horror to tylko kiepski początek i finał - reszta wciśnięta jest na siłę i bez pomysłu, jakby za wszelką cenę z potencjału na 20 minutowy film chciano wyciągnąć pełnometrażówkę. Aktorzy grają kiepsko, ich postacie nie są ani trochę wyraziste. Jednakże najgorszą rzeczą w kreowaniu bohaterów, która udała się reżyserowi bez zarzutu, było stworzenie pary głównych bohaterów tak nieciekawych i wręcz odpychających, że na końcu widz czuje zawód, że nie zginęli oni z całym tym śmiesznym kramem. Jednym słowem żałość serce ściska, kiedy przyjdzie oglądać ten film. I najchętniej opatrzyłbym go etykietką „wolno kopać” i dał najniższą z możliwych ocen, gdyby nie zakończenie, gdzie twórcy filmu najwidoczniej się opamiętali. Farmer Vincent przywdziewa obcięty łeb świni i gania z piłą mechaniczną za swymi ofiarami - ostatnie pięć minut, owszem, jest kiczowate - ale za to jest ukłonem w stronę typowego, radosnego, slasherowego wyżynania. Morderca wygląda ciekawie, wkrada się trochę akcji i napięcia - i w sumie to, wraz z początkowym mrocznym klimatem (niestety źle wykorzystanym) utrzymuje ten film w pozycji pionowej (bo gdyby brać pod uwagę pozostałe elementy, to leży on na całej linii).

Jeśli słyszeliście powiedzenie o pewnej brzydko pachnącej rzeczy w papierku, to możecie je dopasować do tego filmu. Okładka świetna (w szczególności wersja z farmerem przyodzianym w łeb świni) ale zawartość pudełka to spore rozczarowanie. Nie jest tragicznie, ale o pozytywne wrażenia po skończeniu seansu będzie ciężko. Po dłuższym zastanowieniu dam mu „trójeczkę” - niech twórcy znają moją dobroć.