Twórcy filmowi nie zawsze wiedzą, kiedy przestać. Kręcą sequele sequeli, kontynuacje kontynuacji, psując tym samym dobre wrażenia, jakie pozostawiały pierwsze części. Mówiąc krótko: najczęściej ciągną serię w dół. Oczywiście zdarzają się chlubne wyjątki, jak choćby powracający co Halloween Michael Myers, który nic nie stracił ze swego uroku. Zatem jak ma się sprawa z piątą częścią przygód psychopatycznej lalki?

Kolejna odsłona przygód Chucky’ego jest kontynuacją wątków z „czwórki”. Na świat przychodzi dziecko... Nie jest ono jednak zwykłym milusim brzdącem. To hybryda człowieka i zabawki – potomek Chucky’ego i Tiffany. Jest ono przez wszystkich odrzucone i w końcu trafia do cyrku. Potrzebuje miłości, którą mogą mu dać tylko prawdziwi rodzice. Pewnego dnia ogląda w telewizji reportaż z planu filmowego, gdzie kręcony jest horror o morderczej lalce. Rekwizytami są w nim Chucky i Tiffany, pozbawieni dusz. Glen (bo tak ma na imię) postanawia dotrzeć do Hollywood. by odnaleźć rodziców...

Reżyser i scenarzysta, Don Mancini, postanowił pójść w ślady twórców części czwartej i standardowy horror pomieszał z elementami komedii. Nie jest to odczuwalne na początku, gdyż w pierwszych kilkunastu minutach otrzymujemy dawkę porządnego kina grozy. Miałem cichą nadzieję, że tak zostanie już do końca, niestety przeliczyłem się. I właśnie ten fragment filmu jest zdecydowanie najlepszy. Praca kamery stoi na bardzo wysokim poziomie, oglądamy wszystko z oczu lalki i czujemy niezły klimat opowieści. Widzimy też dwa morderstwa, z których pierwsze na prawdę może przestraszyć, drugie to już standardy slashera. Niestety szybko okazuje się, że był to tylko sen sfrustrowanego Glena. Potem dostajemy Chucky’ego i Tiffany, którzy rozprawiają się w ciekawy sposób z Mikołajem. Mamy tu jednak do czynienia z filmem w filmie – znów zmyłka serwowana przez twórców. W tym momencie kończy się świetność filmu, a dalej (z małymi wyjątkami) jest tylko gorzej. Chucky i jego narzeczona zostają wskrzeszeni przez Glena i znów próbują wydostać się z ciał lalek. Mordują na samym początku gościa odpowiedzialnego za efekty i to w niemniej efektowny sposób, to jedna z lepszych scen w filmie. Dostajemy trochę krwi, niestety mało strachu. Jednak tego ostatniego rzadko doświadczamy w tym obrazie. Reżyser nie stara się stworzyć jakiegoś specjalnego klimatu, raczej bawić widza. Niestety humor postaci (oprócz rewelacyjnych odzywek Chucky’ego:)) do mnie zupełnie nie trafia, jak sami aktorzy zresztą. Pałętają się po planie, chyba nie bardzo wiedząc co ze sobą zrobić i co powiedzieć. Scenariusz ma spore luki, dzięki czemu jesteśmy czasem stawiani przed nielogicznymi sytuacjami. Film miejscami obfituje w dłużyzny i czasem miałem chęć, żeby przewinąć pasek na ostatnie 10 minut. Tam też nie jest lepiej, bo zakończenie, zamiast podnieść morale filmu, parodiuje znane filmy, np. „Lśnienie” i „Matriksa”, ucieka się do sztampowych zagrań, a ostatnie sceny, które w zamyśle reżysera miały być chyba straszne, rażą swoją głupotą. Muzyka w tym filmie praktycznie jest niezauważalna, bo ani nie tworzy klimatu, ani nie podkreśla napięcia. Jednym słowem reżyser powielił błędy z czwórki. Mimo narzekań film nie jest jednak tak do końca nieudany. Jest w nim kilka śmiesznych sytuacji, trochę krwi i bardzo dobry początek. A ponieważ czuję do Chucky’ego pewnego rodzaju sentyment, sumienie nie pozwoli mi wystawić zbyt niskiej oceny:)

Podsumowując: piąta odsłona serii jest przeznaczona przede wszystkim dla wiernych fanów psychopatycznej lalki i mało wymagających widzów, którzy chcą zając sobie czymś czas. Fanom mocnych wrażeń i horrorów z wyższej półki raczej odradzam – jest wiele lepszych filmów i wiele lepszych sposobów spożytkowania czasu.

Mam nadzieję, że jeśli powstanie kolejna część, reżyser postara się o przywrócenie serii na właściwą drogę i nie będzie musiał powtarzać słów wypowiadanych w filmie przez Chucky’ego: „Oops, I did it again”.