Po sześciu latach przerwy Todd Sheets zdecydował się nakręcić trzecią część swej serii „Zombie Bloodbath”. Reżyser tłumaczył tak długi przestój (przypomnijmy, że dwie poprzednie części zostały nakręcone w odstępie zaledwie roku) brakiem dobrego pomysłu na film, który przyszedł dopiero po dłuższym czasie. Istotnie, część trzecia trylogii jest zupełnie odmienna od dwóch pierwszych, ale czy lepsza ?

Resztki zastępów zombie zostają zamknięte przez wojskowych w promie kosmicznym i wystrzelone w przestrzeń. Niestety, statek trafia w dziurę czasoprzestrzenną, w efekcie czego powraca na ziemię, trafiając pod jedną ze szkół w USA. Prowadzący szkolną stację radiową uczniowie przechwytują dziwne sygnały, które prowadzą ich do podziemi budynku. Dalszego ciągu nietrudno się domyślić – żywe trupy powracają, pożerając każdego na swej drodze.

Fabuła jest tak naiwna, że rozśmieszyłaby nawet namniej wymagającego w tym zakresie widza – przeniesienie w czasie, resztki promu cudownie odnalezione w nieznanych jakimś trafem nikomu podziemiach, wszystko to sprawia że od strony fabularnej trzecia część „Zombie Bloodbath” prezentuje się tragicznie, przyczyniają się do tego także błędy logiczne. Jeszcze gorsze jest aktorstwo – nie dość że jest bardzo niskich lotów (co jest charakterystyczne dla produkcji niezależnych, ale tutaj jest po prostu beznadziejnie), to jeszcze bohaterowie są wyjątkowo antypatyczni i widzowi wcale nie zależy na tym, aby umknęli przed żywą śmiercią. W odbiorze nie pomaga również przekraczająca granicę dobrego smaku ilość wulgaryzmów w dialogach. Niestety, napiętnować należy również idiotyczne zakończenie.

Mocnym punktem filmów Todda Sheetsa są z reguły efekty gore – niestety, tutaj jest ich niewiele w porównaniu do poprzednich części trylogii, scen ucztowania zombie na zwłokach ofiar jest niewiele i są one krótkie. Co prawda jest kilka mocniejszych sekwencji (jak np. wydłubanie oka żywemu trupowi), ale to i tak mało w porównaniu z gorefestem którym zostaliśmy uraczeni w filmach z 1993 i 1994 r. Także charakteryzacja żywych trupów stoi na bardzo niskim poziomie, a w niektórych momentach w ogóle z niej zrezygnowano bądź jest symboliczna.

Od strony muzycznej również nie jest zbyt dobrze – co prawda główny motyw jest całkiem niezły i pasuje do klimatu, jednak stanowczo zbyt często mamy muzyczne wstawki w postaci utworów rapowych (i nie tylko) o wątpliwej jakości. Zdecydowanie ucierpiał na tym klimat filmu, który jest zupełnie rozmyty mimo ciekawych lokalizacji, takich jak mroczne podziemia. Właśnie, klimat … w niczym nie może się on równać z tym z pierwszych dwóch części, jest zresztą zupełnie odmienny (głownie ze względu na lokalizacje właśnie) i – jak już wspomniałem – słabo odczuwalny.    

Jako ciekawostkę można odnotować odniesienia do klasyków horroru – w jednej ze scen widzimy na biurku w szkole czasopismo z tytułem „Friday The 13th” na okładce i twarzą, w której bez trudu rozpoznamy oblicze Jasona z „The New Blood”.

Podsumowując, „Zombie Armageddon” jest zdecydowanie najsłabszą częścią trylogii „Zombie Bloodbath”. Trudno powiedzieć, co zadecydowało o tym że na zakończenie niezłej serii powstał tak słaby obraz – możliwe że długa przerwa między częścią drugą a trzecią, ale nie mogę się oprzeć wrażeniu że Todd Sheets w pędzie do oryginalności zwyczajnie przekombinował ten film, który wypadł raczej groteskowo, a jako horror jest wręcz beznadziejny. W efekcie przygodę z serią „Zombie Bloodbath” najlepiej zakończyć na części drugiej, a po „trójkę” sięgnąć mogą tylko najzaciętsi fani żywych trupów oraz zwolennicy gore – ale czy warto dla tych kilku lepszych krwawych efektów poświęcać półtorej godziny na oglądanie tego filmu ?