Motyw nawiedzonego budynku był i jest bardzo często wykorzystywany w kinie grozy, niezależnie od okresu i kraju powstania filmu. Duchy, czający się w mrocznych zakamarkach budynków seryjni mordercy – wiele z filmów o tych motywach uzyskało już status kultowych, stawiając bardzo wysoko poprzeczkę kolejnym produkcjom opierającym się na tym schemacie. Brad Anderson podjął niełatwą próbę wykorzystania motywu nawiedzonego budynku do stworzenia świeżego, wymykającego się schematom dzieła grozy. Czy udało mu się to ?

Niewielka firma remontowa dostaje zlecenie oczyszczenia ruin dawnego zakładu psychiatrycznego z zalegającego tam w wielkich ilościach azbestu. Szef grupy podejmuje się przeprowadzenia remontu w bardzo krótkim terminie, gdyż interes nie idzie najlepiej i bardzo potrzebuje tego zlecenia, mimo iż zdaje sobie sprawę jak trudne będzie dotrzymanie terminu. W trakcie trwania prac jeden z członków ekipy opowiada swoim kolegą mrożące krew w żyłach historie o pacjentach dawnego szpitala – powoli pośród zgranej grupy zaczyna się szerzyć niepokój i podejrzenie, że nie są sami w rozpadających się resztkach budynku. Podsyca je odkrycie w piwnicach nagrań z sesji rozmów z dawnymi pacjentami szpitala oraz tajemnicze zniknięcie jednego z robotników …

Ten zarys fabuły z pewnością nie zapowiada szczególnych rewelacji, a raczej kolejny  bardzo przewidywalny film – jest jednak inaczej. Klimat jest budowany w niesamowity sposób, a sama lokalizacja w postaci opuszczonych i bardzo rozległych ruin jest  tylko częścią jego tworzenia – znakomite ujęcia wnętrz i umiejętne przedstawianie niewyjaśnionych zdarzeń które mają w nim miejsce nakomicie wpływają na atmosferę. Podczas gdy w większości tego typu filmów (z wyjątkiem produkcji azjatyckich) bohaterowie po kolei odkrywają kolejne fragmenty łamigłówki, które prowadzą do wielkiego finału, tutaj jest zupełnie inaczej – kolejne wydarzenia przynoszą coraz to nowe pytania bez odpowiedzi, a napięcie rośnie coraz bardziej. Upiorne są zresztą nie tylko same wydarzenia, ale i nagranie sesji z pacjentami, ujawniające coraz to nowe makabryczne szczegóły tego, co działo się kiedyś w tym budynku. W końcówce akcja gwałtownie przyspiesza, a zakończenie … nie będę  zdradzał nic, aby nie sugerować jego interpretacji – powiem tylko, że ostatnie minuty są mocno "zakręcone", a rozwiązanie zagadki może niejednego widza zaskoczyć.

Gra aktorska jest bardzo dobra, pozwala wczuć się w mroczny, momentami wręcz klaustrofobiczny klimat filmu i oddaje bezradność bohaterów wobec kolejnych wydarzeń. Efekty specjalne są bardzo nieliczne i nic dziwnego – „Session 9” przeraża nas bardziej tym czego nie widzimy i czego możemy się tylko domyślać. Wszystkie krwawe sceny zostały zgromadzone w końcówce, ale i tak nie są zbyt efektowne, co jednak nie wpływa negatywnie na wyraz filmu gdyż jak wspomniałem to nie strumienie krwi są esencją tego dzieła.

Dla niektórych minusem może być długo rozkręcająca się akcja, ale pierwsze 30 min. filmu wprowadza nas w klimat historii – zresztą w tym czasie mamy kilka znakomitych ujęć wnętrz budynku, które same w sobie budzą grozę. Wydaje mi się także, iż postacie niektórych (na szczęście tylko niektórych) bohaterów nie zostały nakreślone dostatecznie wyraziście.

Reasumując, „Session 9” jest dobrym dreszczowcem o niezwykłym klimacie, który trzyma w napięciu aż do końca. Polecam go każdemu miłośnikowi horrorów psychologicznych oraz mrocznej atmosfery. Nie jest to film dla każdego – fani gore nie mają tu raczej czego szukać, a zakończenie, choć w mojej opinii dobre, może pozostawić u niektórych widzów pewien niedosyt. Z powodu drobnych mankamentów o których wspomniałem nieco obniżyłem ocenę, ale zachęcam gorąco do seansu „Session 9” – film ten straszy czymś, co wymyka się definicji. A czy „nieznane” nie jest tym, co budzi w nas największy strach ?