Survival „Hunter’s Blood” z 1986 r. był pełnometrażowym debiutem reżyserskim Roberta C. Hughesa, twórcy, który w ostatecznym rozrachunku zbyt wielkiej kariery nie zrobił – miłośnikom horroru przypomniał o sobie jeszcze tylko dwukrotnie, kręcąc w 1988 r. dosyć kiepski slasher  „Memorial Valley Massacre”, a rok później dziwaczny „Zadar! Cow from Hell”. Mimo iż nazwisko tego twórcy jest już dziś słabo kojarzone, „Myśliwska krew” pozostaje jednym z najlepszych survivali nie tylko lat 80-tych, nie ustępując takim pozycjom jak kultowy  „Just Before Dawn” (1981) czy niedoceniany „The Final Terror” (1983). Leśna gęstwina po raz kolejny stanie się areną walki na śmierć i życie…

Grupa zaprzyjaźnionych myśliwych wybiera się na łowiecką przygodę w odludne tereny. Niestety, tuż po przybyciu do sąsiadującej w pełnymi zwierzyny lasami miejscowości sprokurowany zostaje pierwszy konflikt między miejscowymi a przyjezdnymi. Początkowo sprzeczka przy barze wydaje się być niewiele znaczącym incydentem, jednak lokalni kłusownicy nie zamierzają puścić jej płazem. Po wkroczeniu na leśne tereny przybyli myśliwi sami staną się zwierzyną łowną, a od ich determinacji i woli walki będzie zależeć, czy przeżyją.

Choć widz może grymasić, że podobną historię widział już w „The Hills Have Eyes” Wesa Cravena czy wspomnianym „Just Before Dawn” Jeffa Liebermana, to jednak w „Hunter’s Blood” Hughes wprowadził istotną zmianę, która do dziś stanowi o wartości i sile filmu – mam tu na myśli postacie oprawców. Mutantów i kanibali z innych tego typu obrazów zastąpili zwykli ludzie, odpychający i brutalni kłusownicy, którzy nie cofają się przed niczym aby dopaść swoje ofiary. Dzięki tak „przyziemnemu” źródłu zagrożenia obraz staje się znacznie bardziej realistyczny. Ponadto dobrze sprawdza się jako horror, trzyma bowiem w napięciu aż do samego końca, utrzymując jednocześnie swój leśny, choć nie tak mroczny jak w backwoods slasherach klimat. Z drugiej strony, momentami w scenariuszu popełniane są podobne błędy, co w „The Hills Have Eyes” – zbytnie faworyzowanie pozytywnych bohaterów, co może być, zwłaszcza w końcówce, nieco irytujące.

Choć „Hunter’s Blood” nie sposób nazwać gorefestem, to jednak na brak brutalnych scen nie można tu narzekać. Wbicie poroża w plecy, nóż w gardle i liczne rany postrzałowe prezentują się odpowiednio efektownie, aby doprawić ten świetny survival obowiązkową dla nurtu szczyptą krwi. Na słowa pochwały zasłużył też John D’Andrea, kompozytor bardzo dobrej ścieżki dźwiękowej, oraz całkiem dobra – zwłaszcza jak na standardy kina klasy B – gra aktorska. W „Hunter’s Blood” debiutował zresztą Billy Bob Thornton, znany później z kilku głośnych ról, ale też mający na swym koncie występ w tromicznym „Chopper Chicks in Zombietown” z 1989 r.

Stawiając tezę, iż „Myśliwska krew” to esencja survivali z lat 80-tych, nie ryzykuję chyba zbyt wiele. Robert C. Hughes nakręcił znakomity, brutalny, klimatyczny i całkiem przyzwoicie zagrany film. Aż dziw, iż reżyser ten nie zrobił później większej kariery, a jego kolejny horror, wspomniana już przeze mnie „Dolina śmierci” („Memorial Valley Massacre”), był już o wiele gorszy. Powracając do „Hunter’s Blood”, dla każdego, kogo fascynuje kino grozy lat 80-tych jest to pozycja, której nie wypada pominąć, dlatego też z całego serca Wam ją rekomenduję.