Umberto Lenzi jest kojarzony przez znakomitą większość widzów przede wszystkim z „Eaten Alive” (1980) i  „Cannibal Ferox” (1981), krwawymi klasykami włoskiego kina kanibalistycznego. Błędem byłoby jednak pomijanie innych filmów tego znakomitego i wszechstronnego (w jego dorobku odnajdziemy także filmy giallo i zombie movies) reżysera. W 1989 r. nakręcił on na zlecenie włoskiej telewizji dwa obrazy która stały się częścią cyklu „House of Doom” – „House of Lost Souls” i „House of Witchcraft” Lenziego sąsiadują tu z  „House of Clocks” i „The Sweet House of Horrors” Lucio Fulciego. W „La casa delle anime erranti” Lenzi nie wzniósł się może na wyżyny swoich reżyserskich umiejętności, ale pokazał, iż mimo skromnego budżetu i narzuconych przez telewizję ograniczeń jest w stanie stworzyć solidny film grozy.

Grupa studentów geologii podróżuje bocznymi drogami Włoch, jednak remont szosy zmusza ich do zatrzymania się na noc w niewielkim, dość obskurnym hotelu. Wkrótce okazuje się, że miejsce to wcale nie jest bezpieczne – rozpoczyna się seria dziwnych wydarzeń, a obdarzona zdolnościami postrzegania pozazmysłowego Carla doznaje przerażających wizji. Okazuje się, iż przed laty w budynku doszło do potwornej zbrodni i od tego czasu hotel pozostaje… zamknięty. Kim zatem jest tajemniczy właściciel? Czasu na odnalezienie odpowiedzi na to pytanie jest niewiele, jako że tajemnicze siły czające się wewnątrz hotelu uaktywniają się.

Tym razem Umberto Lenzi postanowił stworzyć film ze zlepku znanych i popularnych motywów. Tak znakomity twórca zdołał je na szczęście połączyć w sensowną całość, aczkolwiek nie bez potknięć. Głównym z nich jest brak klimatu – tytułowy budynek ciężko nazwać mroczną czy interesującą lokalizacją, na czym film niestety sporo traci, jako że jest to typowa historia o nawiedzonym domu, te zaś zawsze opierały się o dobrze dobrane miejsce akcji. Częściową rekompensatą jest wartka akcja (szkoda tylko, iż uwieńczona mało udanym finałem) oraz zaskakująca jak na film telewizyjny obfitość scen gore – zobaczymy kilka dekapitacji, min. włączoną pralką (sic!) oraz bohatera złapanego w metalowe łowieckie sidła. Jak dla mnie najmocniejszą stroną „House of Lost Souls” jest jednak muzyka. Claudio Simonetti, którego postaci nie muszę chyba przybliżać, jak zwykle stanął na wysokości zadania i skomponował fantastyczną ścieżkę dźwiękową (jakkolwiek jeden z motywów uderzająco przypomina fragment soundtracku do wcześniejszego „Bodycount” Ruggero Deodato – i tamtą ścieżkę dźwiękową skomponował Simonetti, w „La casa delle anime erranti” sięgnął więc do swoich wcześniejszych dokonań).

Nie mam większych zastrzeżeń do gry aktorskiej – mało wówczas doświadczona Stefania Orsola Garello poradziła sobie z główną rolą, ale najbardziej zapada w pamięć popis Charlesa Borromela, którego miłośnicy włoskiego kina grozy pamiętają zapewne z „Rosso sangue”. Jego niema rola morderczego zarządcy hotelu jest fantastyczna – Borromel stworzył postać zimnego i pozbawionego uczuć oprawcy, którego jedynym celem jest dopadnięcie kolejnej ofiary.

„La case delle anime erranti” to całkiem dobry przykład włoskiego kina grozy późnych lat 80-tych. Miłośnicy obrazów o nawiedzonych domach i ci, których uwiodła włoska kinematografia mogą bez wahania sięgnąć po ten film, mimo iż nie należy on do czołowych dokonań Umberto Lenziego. W moim wypadku muzyka Claudio Simonettiego, dobre sceny gore i pozbawiony dłużyzn scenariusz okazały się wystarczające do miłego spędzenia półtorej godziny przed telewizorem, czego życzę i Wam.